ในความเงียบ..
posted on 21 Feb 2011 17:02 by pleardplearnเวลาที่ใจอ่อนแอ ... สับสนวุ่นวายในความคิดและความรู้สึก
ไม่ว่าสายตาคนภายนอกจะเป็นอย่างไร ...
ฉันกลับรู้สึกได้ว่าเขามองเราด้วยความเยาะเย้ยและดูถูก
เวลานั้น ฉันไม่อยากแม้จะออกไปพบเจอผู้คน
.. ฉันหลงใหลในความเงียบ
และหวังเพียงว่า มันจะเยียวยาให้ฉันพ้นจากเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของผู้คนทั้งหลาย
บรรเทาความบอบช้ำจากเสียงของความเจ็บปวด..
ที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
นานวันเข้า ฉันพบว่าตัวเองจมดิ่งเข้าไปในความเงียบ
ฉันสร้างโลกส่วนตัวภายในนั้น..
และดูเหมือนว่า ประตูทุกบานถูกปิดสนิท.. ปราศจากการรบกวน
..ความสุขจากการเสพความเงียบ
ทำให้ฉันค้นพบบางสิ่งที่หายไปจากตัวเอง
แต่ในทางกลับกันมันทำให้ฉันหลงลืมบางอย่างจากโลกภายนอก..
ในความเงียบนั้น..
ฉันได้ยินเสียงตัวเองกรีดร้องขึ้นมาเบาๆ...
ความเงียบมีทั้งด้านขาวและด้านดำ
ในตอนแรกฉันคิดว่า
สิ่งที่รายรอบตัวรวมทั้งผู้คน.. กำลังทำร้ายฉันและกลืนกินฉัน
ด้วยความเห็นแก่ตัว ความโลภ และการเอาตัวรอด
ตอนนี้..
กลับเป็นฉันที่ปล่อยให้ความเงียบทำลายตัวเองหรือแม้กระทั่งตัวของมันเอง..
.
.
.
.
.
.
ความดังกับความเงียบ..เมื่อมันอยู่ในจุดสูงสุดแล้ว
มันจะให้ผลลัพธ์ที่ไม่ต่างกัน...